Racj\u0119 maj\u0105 \u015bwi\u0105tobliwi \u017cebracy biczami na sk\u00f3rze swych plec\u00f3w wypisuj\u0105cy modlitwy do Sigmara i swym cierpieniem prosz\u0105c o lito\u015b\u0107 dla nas wszystkich.<\/p>\n
Tak, koniec jest bliski!
\nTak, ciemno\u015b\u0107 nadchodzi!<\/p>\n
Wiem, widzia\u0142em j\u0105 jak w \u015bwietle ksi\u0119\u017cyc\u00f3w lekko st\u0105paj\u0105c\u0105 po \u015bcie\u017cce popio\u0142u…<\/p>\n
Jej jasna sk\u00f3ra odcina si\u0119 na tle g\u0119stwiny czarnego lasu, a suknia zwiewnie unosi z ka\u017cdym krokiem, a ka\u017cdy z krok\u00f3w roznosi si\u0119 z przyprawiaj\u0105cym o ciarki chrz\u0119stem.<\/em><\/p>\n I chrz\u0119st odpowiada z naprzeciwka, z pocz\u0105tku cichy rytmiczny szybko jednak przybiera na sile, a towarzyszy mu t\u0119tent kopyt mia\u017cd\u017c\u0105cych i \u015bcieraj\u0105cych wszystko na py\u0142. Potem wraz z lodowym wiatrem do\u0142\u0105czaj\u0105 okrzyki i wrzaski nios\u0105c si\u0119 t\u0105 le\u015bn\u0105 drog\u0105, tak jak nios\u0142y si\u0119 ni\u0105 przez stulecia.<\/em><\/p>\n Cia\u0142a ofiar, wi\u0119\u017ani\u00f3w i najs\u0142abszych ze stada trafia\u0142y na \u015bcie\u017ck\u0119, a kopyta mia\u017cd\u017cy\u0142y: czaszki, \u017cebra i piszczele \u0142ami\u0105c je z trzaskiem na mniejsze i mniejsze kawa\u0142ki, a\u017c wreszcie \u015bcieraj\u0105c wszystko na py\u0142. Przez niezliczone lata, cierpliwie niczym cukiernik tworz\u0105cy tort na pa\u0142acowy bal, kolejna warstwa truche\u0142 dodawana by\u0142a na wierzch i pod ci\u0119\u017carem kopyt nios\u0105cych ow\u0142osione cia\u0142a tworzy\u0142a drog\u0119 niby-popio\u0142u po\u015br\u00f3d g\u0119stwiny lasu. Teraz niemal ju\u017c biegn\u0105c stado z dzikim skowytem dorzuca kolejne cia\u0142a, kt\u00f3re stan\u0105 si\u0119 py\u0142em na \u015bcie\u017cce.<\/em><\/p>\n Najwi\u0119kszy z nich, o ogromnym poro\u017cu biegnie pierwszy zanosz\u0105c si\u0119 dzikim skowytem. Mi\u0119\u015bnie napinaj\u0105 si\u0119 pod pokryt\u0105 sier\u015bci\u0105 sk\u00f3r\u0105 nosz\u0105c\u0105 jeszcze \u015blady zabli\u017aniaj\u0105cych si\u0119 ran. U szyi za\u015b zawieszony na puklu srebrzystych niczym Mannslieb w\u0142os\u00f3w, podskakuje b\u0142yszcz\u0105cy kryszta\u0142.<\/em><\/p>\n Z potwornego gard\u0142a dobiega ryk gdy dostrzega stoj\u0105c\u0105 w oddali posta\u0107 w ta\u0144cz\u0105cej na wietrze sukni. Niczym w ba\u015bni potw\u00f3r w lesie got\u00f3w jest po\u017cre\u0107 dziewcz\u0119 w mrocznym lesie. Dziewcz\u0119 jednak nie okazuje strachu. Pomimo ch\u0142odu jej oddech nie maluje si\u0119 mg\u0142\u0105 przed twarz\u0105. Jednym ruchem zrzuca z ramienia tarcz\u0119 – czaszka na niej podzielona mi\u0119dzy czer\u0144 i biel. Dziewcz\u0119 rozchyla karmazynowe wargi w u\u015bmiechu, a \u015bcie\u017cka z chrz\u0119stem ko\u015bci zaczyna si\u0119 porusza\u0107…<\/em><\/p>\n …wbrew mojej woli kr\u0119gos\u0142up si\u0119 wygina, a powieki otwieraj\u0105. Jestem w sypialni, kryszta\u0142 uspokajaj\u0105cym ci\u0119\u017carem spoczywa w mojej d\u0142oni. Widok za oknem przypomina, \u017ce dzie\u0144 ju\u017c min\u0105\u0142. Wspomnienie le\u015bnej \u015bcie\u017cki biegn\u0105cej nad brzeg czarnej wody niknie gdzie\u015b w pod\u015bwiadomo\u015bci.<\/p>\n Czas wzi\u0105\u0107 si\u0119 do pracy. Spiralnymi schodami przechodz\u0119 na szczyt wie\u017cy do obserwatorium, musz\u0119 przygotowa\u0107 teleskop i tablice, r\u0119ce dr\u017c\u0105 z ekscytacji dostrajam przyrz\u0105dy i spogl\u0105dam w gwizdy…<\/p>\n Rado\u015b\u0107 udziela si\u0119 wszystkim, gdy toporek z trzaskiem wbija si\u0119 w \u015bcian\u0119 kilka cali od g\u0142owy przywi\u0105zanej do niej kobiety. Zapach miodu, piwa i spoconych cia\u0142 na dobre wype\u0142ni\u0142 domostwo, wraz z pie\u015bniami i \u015bmiechem kt\u00f3rym najg\u0142o\u015bniej zanosi si\u0119 m\u0142ody Leif, kt\u00f3ry to w\u0142a\u015bnie \u015bci\u0105\u0142 si\u00f3dmy warkocz z rz\u0119du.<\/em><\/p>\n Sam w\u00f3dz wstaje wznosz\u0105c zakrzywiony r\u00f3g w toa\u015bcie maj\u0105cym zwiastowa\u0107 przychylno\u015b\u0107 bog\u00f3w. Jego pot\u0119\u017cna sylwetka wspiera si\u0119 drug\u0105 d\u0142oni\u0105 o wyj\u0105tkowy top\u00f3r: wygl\u0105daj\u0105cy niczym paszcza potwora z wielkim z\u0119biskami potrafi\u0105cymi si\u0119 nagle zatrzasn\u0105\u0107 niczym stalowa pu\u0142apka na nied\u017awiedzie odcinaj\u0105c g\u0142owy, po\u017ceraj\u0105c dusze i dodaj\u0105c si\u0142y swojemu w\u0142a\u015bcicielowi.<\/em><\/p>\n Leif sam wznosi puchar w braterskim ge\u015bcie zastanawiaj\u0105c si\u0119 czy ju\u017c jest got\u00f3w rzuci\u0107 wyzwanie i przej\u0105\u0107 to co mu si\u0119 nale\u017cy: klan, top\u00f3r, w\u0142a\u015bcicielki siedmiu \u015bci\u0119tych warkoczy i wszystko inne, po co zdecyduje si\u0119 si\u0119gn\u0105\u0107.<\/em><\/p>\n Mi\u00f3d sp\u0142ywa mu w d\u00f3\u0142 gard\u0142a podczas gdy my\u015bli kr\u0105\u017c\u0105ce wok\u00f3\u0142 wszystkiego, co powinno by\u0107 jego, odbite s\u0105 idealnie w lustrze innej ja\u017ani. Obcej, sprytnej i r\u00f3wnie nieust\u0119pliwej.<\/em><\/p>\n Du\u017co inteligentniejszej i obdarzonej nadzwyczajnym talentem. Tak-tak. Wyj\u0105tkowo b\u0142yskotliwej i pot\u0119\u017cnej. Jedynej takiej na \u015bwiecie, z kt\u00f3rej \u017cadna nie mo\u017ce si\u0119 r\u00f3wna\u0107. Tak-tak. Tym bardziej jakiego\u015b bezw\u0142osego powierzchniowca. Tak-tak. Ja\u017ani o pi\u0119knym bia\u0142ym futrze i ogonie d\u0142u\u017cszym ni\u017c przeci\u0119tna. Tak-tak.<\/em><\/p>\n Tunele s\u0105 przygotowane. Starczy da\u0107 rozkaz i wszystko zawali si\u0119 pod powierzchni\u0119. Zobaczymy jak walcz\u0105 bez swoich d\u0142ugich \u0142odzi, otoczeni ze wszystkich stron. Zobaczymy jak smakuj\u0105. Tak-tak.<\/em><\/p>\n Tak, tak. Tak jak przypuszcza\u0142em. Pojawi\u0142a si\u0119 na niebie wedle moich przewidywa\u0144. Niebawem zapewne i inni j\u0105 dostrzeg\u0105. Ale czy zrozumiej\u0105, czy b\u0119d\u0105 wiedzieli co oznacza, czy ponownie zanurz\u0105 si\u0119 w przes\u0105dach i zabobonach? Czy zdadz\u0105 sobie spraw\u0119 z tego co nadchodzi? Czy te\u017c nie zwa\u017caj\u0105c na rozs\u0105dek i wszystkie znaki, sprowadz\u0105 na nas koniec unosz\u0105c si\u0119 w\u0142asn\u0105, pust\u0105 dum\u0105?<\/p>\n Duma. Honor. Tradycja…<\/em><\/p>\n Bycie lepszym od innych jest darem, niczym szczeniak wr\u0119czany ch\u0142opcu w dzie\u0144 postrzy\u017cyn. Lecz nie jest to tylko dar rado\u015bci jak\u0105 dziecko czerpie z nowego towarzysza, ale nauka odpowiedzialno\u015bci. Poniewa\u017c bycie lepszym jest zwyczajnie brzemieniem odpowiedzialno\u015bci sk\u0142adanym przez Pani\u0105 na barki jedynie tych gotowych je ud\u017awign\u0105\u0107.<\/em><\/p>\n Odpowiedzialno\u015bci za s\u0142abszych, mniejszych i zwyczajnie gorszych. A odpowiedzialno\u015b\u0107 nakazuje opiek\u0119, nakazuje nakarmi\u0107 g\u0142odne zwierze, nakazuje mi\u0142o\u015b\u0107 i oddanie, ale nakazuje te\u017c wychowanie, tresur\u0119 i karcenie za niepos\u0142usze\u0144stwo. Nakazuje te\u017c dobi\u0107 zwierze zbyt chore, aby mog\u0142o by\u0107 przydatne dla w\u0142a\u015bciciela.<\/em><\/p>\n Czy czu\u0142 si\u0119 lepszy – dosiadaj\u0105c swojego bojowego rumaka – od brodatych zast\u0119p\u00f3w kul\u0105cych si\u0119 w strachu za rz\u0119dami tarcz z nadziej\u0105, \u017ce pluj\u0105ce ogniem machiny wygraj\u0105 za nie bitw\u0119? Tak, czu\u0142 si\u0119 lepszy, ale ze smutkiem tego kto wie jak ci\u0119\u017ckie jest to brzemi\u0119.<\/em><\/p>\n Duma. Honor. Tradycja…<\/em><\/p>\n Przez niemal trzy tysi\u0105ce lat ka\u017cdy chc\u0105cy skorzysta\u0107 z przeprawy i bezpiecze\u0144stwa prze\u0142\u0119czy zapewnianego przez klan musia\u0142 tylko op\u0142aci\u0107 przejazd i po\u015bwi\u0119ci\u0107 trzy dni na kontemplacj\u0119 dokona\u0144 przodk\u00f3w.<\/em><\/p>\n Czym\u017ce s\u0105 trzy dni i odrobina z\u0142ota, aby odda\u0107 ho\u0142d za stulecia trzymania stra\u017cy? Twierdza klanu niczym ska\u0142a obmywana by\u0142a przez morze armii: zielonosk\u00f3rych, przekl\u0119tych mutant\u00f3w, morderc\u00f3w, najemnik\u00f3w i przodkowie wiedz\u0105 kogo jeszcze.<\/em><\/p>\n Tysi\u0105ce lat pi\u0119knej tradycji, a oni nie potrafi\u0105 nawet po\u015bwi\u0119ci\u0107 marnych trzech dni, aby podzi\u0119kowa\u0107 za wytrwa\u0142o\u015b\u0107, ochron\u0119 i za to \u017ce klan zawsze trwa na stra\u017cy.<\/em><\/p>\n Borsch D\u0142ugobrody nie my\u015bla\u0142 z rado\u015bci\u0105 o nadchodz\u0105cej bitwie. Szkoda mu by\u0142o \u017cycia prostych ludzi, ale niechaj g\u00f3ry same zawal\u0105 wszystkie tunele jego klanu, a piwo ski\u015bnie w gard\u0142ach wszystkich jego potomk\u00f3w! Nie pozwoli na to aby trzy tysi\u0105ce lat tradycji posz\u0142o na marne z powodu \u015bmierdz\u0105cego ko\u0144skim \u0142ajnem cz\u0142eczyny!<\/em><\/p>\n …smr\u00f3d wwierca si\u0119 do m\u00f3zgu, ko\u0144skie \u0142ajno? Obawiam si\u0119, \u017ce nie. Odzyskuj\u0119 przytomno\u015b\u0107 w zau\u0142ku. Poranny deszcz sprowadzony \u0142ask\u0105 bog\u00f3w nieudolnie pr\u00f3buje oczy\u015bci\u0107 te paskudne rynsztoki ulic.<\/p>\n Panika wzbiera w sercu i z gard\u0142a niemal dobiega rozpaczliwy krzyk, ale d\u0142o\u0144 zaciska si\u0119 na znajomym kszta\u0142cie. Zawini\u0105tko, a w nim niewielkie, o\u0142owiane puzderko. Wizje nadchodz\u0105 teraz cz\u0119\u015bciej, czasem niespodziewanie, niemal bezwiednie je wywo\u0142uj\u0119. Czy jest jeszcze czas?<\/p>\n Czy jeszcze jest czas? Czy zd\u0105\u017cymy? – Ponure my\u015bli k\u0142\u0119bi\u0142y si\u0119 w g\u0142owie dow\u00f3dcy przechodz\u0105cego si\u0119 po obozie, w kt\u00f3rym gwar nie cich\u0142 ca\u0142y dzie\u0144. K\u0142\u0119bi\u0105c si\u0119 niczym pszczo\u0142y, \u017co\u0142nierze rozstawiali namioty, roz\u0142adowywali sprz\u0119ty, przygotowywali jad\u0142o i usypywali fortyfikacje.<\/em><\/p>\n Rytmiczne uderzenia topor\u00f3w zwala\u0142y kolejne drzewa aby oczy\u015bci\u0107 przedpole, zapewni\u0107 opa\u0142 oraz pozwoli\u0107 na zabezpieczanie bagnistych strumieni – \u017cartobliwie nazywanych drogami – aby nadawa\u0142y si\u0119 do przejazdu woz\u00f3w z zaopatrzeniem.<\/em><\/p>\n W ca\u0142ym tym harmidrze s\u0142o\u0144ce zdecydowanie zbyt szybko p\u0119dzi\u0142o po niebosk\u0142onie na spotkanie z horyzontem, jednak sk\u0142\u0119biona ludzka masa kierowana wol\u0105 do\u015bwiadczonych dow\u00f3dc\u00f3w, potrafi dokona\u0107 cud\u00f3w w zaledwie par\u0119 godzin. Je\u015bli tylko Sigmar b\u0119dzie \u0142askawy, wyszepta\u0142 pod nosem setnik…<\/em><\/p>\n Las umiera\u0142. Nie naturaln\u0105 \u015bmierci\u0105 pojedynczych drzew, robi\u0105cych miejsce do \u017cycia nowym korzeniom i dost\u0119p do \u015bwiat\u0142a dopiero wznosz\u0105cym si\u0119 koronom. Nie, las umiera\u0142 od choroby chc\u0105cej po\u017cre\u0107 od razu ca\u0142e jego po\u0142acie, nie pozostawiwszy za sob\u0105 nic poza such\u0105 ziemi\u0105.<\/em><\/p>\n Nawet po\u017car ma swoje miejsce w wiecznej pie\u015bni odrodzenia, gdy stare staje si\u0119 nawozem dla nowego, pozwalaj\u0105c lasowi odrodzi\u0107 si\u0119 jeszcze silniejszym. Lecz ci ludzie przybyli tutaj tylko zabiera\u0107 i nie zostawi\u0107 nic w zamian.<\/em><\/p>\n Duchy szepcz\u0105 w szele\u015bcie li\u015bci, w blasku strumienia, w zapachu \u015bwie\u017cej \u017cywicy i domagaj\u0105 si\u0119 zap\u0142aty za zniszczenia. Domagaj\u0105 si\u0119 zemsty za kradzie\u017c, domagaj\u0105 si\u0119 \u015bmierci, aby las m\u00f3g\u0142 si\u0119 odrodzi\u0107…<\/em><\/p>\n \u015amier\u0107 i odrodzenie. Pocz\u0105tek i koniec. M\u00f3wi\u0142em do siebie – to teraz do siebie m\u00f3wi\u0119? – przesypuj\u0105c czarny py\u0142 mieni\u0105cy si\u0119 zielonkawym \u015bwiat\u0142em w o\u0142owianym puzderku. Tak, tego potrzebowa\u0142em, z pewno\u015bci\u0105 wzmacnia moje wizje. Zaczynam wiedzie\u0107, zaczynam rozumie\u0107. Ale aby jej pom\u00f3c, musz\u0119 uda\u0107 si\u0119 bli\u017cej, musz\u0119 uda\u0107 si\u0119 do samego \u017ar\u00f3d\u0142a, aby m\u00f3c ocali\u0107 nas wszystkich.<\/p>\n Czas opu\u015bci\u0107 Altdorf.<\/p>\n