A\u017c po najdalszy skraj Mrocznego Lasu wszelka zwierzyna ukry\u0142a si\u0119 w swych jaskiniach, gniazdach i norach. By\u0142o po\u0142udnie, ale w wierzcho\u0142kach olbrzymich, pradawnych drzew, kt\u00f3rych kr\u00f3lestwo wci\u015bni\u0119te by\u0142o pomi\u0119dzy G\u00f3ry Czarne, a G\u00f3ry Kra\u0144ca \u015awiata, hucza\u0142 wicher. Pnie niezwyk\u0142ej grubo\u015bci trzeszcza\u0142y i skrzypia\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Sklepienie g\u0119stego lasu otwiera\u0142o si\u0119 jedynie w kilku miejscach, ust\u0119puj\u0105c tylko kilku rzekom przecinaj\u0105cym ten region oraz szerokiej drodze wyr\u0105banej wieki temu przez krasnoludy, kt\u00f3r\u0105 od lat porusza\u0142y si\u0119 uzbrojone po z\u0119by karawany do Indu i Cathay’u. Teraz jednak otwar\u0142a si\u0119 w nim nowa rana, wyr\u0105bana wsp\u00f3lnie przez ludzi i krasnoludy, prowadz\u0105ca w g\u00f3r\u0119, w stron\u0119 z\u0119b\u00f3w g\u00f3rskich szczyt\u00f3w. Rana krwawi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Po bokach przecinki roz\u0142o\u017cyste korzenie stercza\u0142y nienaturalnie w niebo wyrwane z brunatnej gleby przez krasnoludzkie maszyny parowe, kt\u00f3re zostawi\u0142y w b\u0142ocie g\u0142\u0119bokie \u015blady po swoich wielkich, szerokich ko\u0142ach. Maszyny karmione tymi samymi drzewami, kt\u00f3re wyrywa\u0142y z ziemi. Pomi\u0119dzy pniakami wykarczowanymi przez sprzymierzonych, by zrobi\u0107 miejsce dla woz\u00f3w zaopatrzenia, le\u017ca\u0142y poskr\u0119cane cia\u0142a zwierzoludzi, kt\u00f3rych posoka miesza\u0142a si\u0119 z b\u0142otem.<\/p>\n\n\n\n
Jarl opar\u0142 stop\u0119 o jeden ze \u015bci\u0119tych pni, pochyli\u0142 si\u0119 i w\u0142o\u017cy\u0142 dwa palce w ka\u0142u\u017c\u0119 krwi, jaka zebra\u0142a si\u0119 pod jednym z kozionogich, kt\u00f3rego przeszyte strza\u0142ami cia\u0142o le\u017ca\u0142o oparte o powalone drzewo. Jeszcze ciep\u0142a, nie mogli by\u0107 daleko.<\/p>\n\n\n\n
Jarl przykucn\u0105\u0142 i ruchem r\u0119ki nakaza\u0142 swojemu oddzia\u0142owi ostro\u017cno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePodejrzewasz zasadzk\u0119?\u201d Jeden z wojownik\u00f3w, kt\u00f3rzy towarzyszyli jarlowi w drodze przez las przysun\u0105\u0142 si\u0119 do dow\u00f3dcy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJa bym j\u0105 zastawi\u0142, gdybym si\u0119 zorientowa\u0142, \u017ce po pi\u0119tach depcz\u0105 mi zwierzoludzie. Zw\u0142aszcza, \u017ce oni chyba wiedz\u0105 o tym, \u017ce klucz jest ju\u017c niedaleko,\u201d odpar\u0142 jarl.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo co robimy?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eGisli, we\u017a dwudziestu ludzi, przejd\u017acie na drug\u0105 stron\u0119 i zajd\u017acie ich od lewej,\u201d Jarl wydawa\u0142 swoje polecenia szeptem. \u201eMy \u015bci\u0105gniemy ich uwag\u0119, a wy zaatakujecie z boku na nasz znak.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Wojownik skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105 i zacz\u0105\u0142 na migi wybiera\u0107 ludzi, kt\u00f3rzy mieli p\u00f3j\u015b\u0107 za nim. Po kilku chwilach korow\u00f3d lekkozbrojnych norseman\u00f3w z okr\u0105g\u0142ymi tarczami znikn\u0105\u0142 w podszycie lasu. O ich istnieniu \u015bwiadczy\u0142y tylko drobne ruchy poszczeg\u00f3lnych ro\u015blin, kt\u00f3re niewprawne oko uzna\u0142oby za wiatr czy zwierz\u0119ta.<\/p>\n\n\n\n
Ze swojej pozycji jarl obserwowa\u0142 te ruchy wychylony lekko ponad pie\u0144 \u015bci\u0119tego drzewa. Po pewnym czasie pierwszy zbrojny zaj\u0105\u0142 miejsce po tej stronie przecinki, wychyli\u0142 si\u0119 i zgi\u0119ty w p\u00f3\u0142 przebieg\u0142 przez b\u0142otnist\u0105 drog\u0119 na drug\u0105 stron\u0119. Chwil\u0119 po nim taki sam manewr wykona\u0142 drugi. Jarl u\u015bmiechn\u0105\u0142 lekko si\u0119 obserwuj\u0105c, jak trzeci z jego ludzi przebiega ten dystans. W tym momencie dosi\u0119gn\u0119\u0142a go strza\u0142a, a biegn\u0105cy upad\u0142 twarz\u0105 w b\u0142oto.<\/p>\n\n\n\n
Nie by\u0142o czasu miota\u0107 przekle\u0144stw.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMur tarcz!\u201d Krzykn\u0105\u0142 jarl do swoich wojownik\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n