Pos\u0119pny korow\u00f3d niegdy\u015b barwnych postaci ci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 powoli przez las, na kt\u00f3rym jesie\u0144 odbija\u0142a ju\u017c swoje nieuchronne pi\u0119tno. Pot\u0119\u017cne niegdy\u015b rumaki, jeszcze niedawno przyozdabiane girlandami kwiat\u00f3w i li\u015bci, cz\u0142apa\u0142y niemrawo z zapadni\u0119tymi bokami. Popo\u0142udniowy wiatr wia\u0142 lekko od g\u00f3r nios\u0105c ze sob\u0105 coraz wi\u0119cej wilgoci.<\/p>\n\n\n\n
Elessa prowadzi\u0142a jednego z nich za jeden z rzemieni, kt\u00f3rym przewi\u0105zana by\u0142a jego szyja. Ko\u0144 szed\u0142 st\u0119pa kulej\u0105c lekko na przedni\u0105 nog\u0119, mi\u0119kka \u015bci\u00f3\u0142ka amortyzowa\u0142a jego ch\u00f3d.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZawiedli\u015bmy mistrzu,\u201d odezwa\u0142a si\u0119 do Dolwena Ceyldri id\u0105cego obok niej z opuszczon\u0105 g\u0142ow\u0105. \u201eNie mamy si\u0142, \u017ceby im ju\u017c teraz przeszkodzi\u0107.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eMo\u017cliwe,\u201d wyrwany z rozmy\u015bla\u0144 Dolwen podni\u00f3s\u0142 g\u0142ow\u0119 i spojrza\u0142 uwa\u017cnie na swoj\u0105 uczennic\u0119, kt\u00f3ra odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 na chwil\u0119 by uspokoi\u0107 prowadzone zwierze, jakby chcia\u0142\u0105 uciec przed jego wzrokiem. \u201eAle to jeszcze nie znaczy, \u017ce ostatecznie dostan\u0105 to, czego chcieli,\u201d koniuszek ust starego maga uni\u00f3s\u0142 si\u0119 lekko.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo znaczy?\u201d Elessa spojrza\u0142a na nauczyciela z zainteresowaniem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo znaczy, \u017ce czeka nas d\u0142uga droga.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie wracamy do domu?\u201d Zapyta\u0142a Elessa wyra\u017anie ju\u017c zaintrygowana.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNa chwil\u0119 tak, ale nasza \u015bcie\u017cka prowadzi dalej, du\u017co dalej,\u201d Dolwen stawia\u0142 swoje kroki ostro\u017cnie, by nie zostawia\u0107 niepotrzebnych \u015blad\u00f3w. \u201eObawiam si\u0119, \u017ce b\u0119dziemy musieli uda\u0107 si\u0119 za morze, by naszym za\u015blepionym kuzynom otworzy\u0107 oczy na prawd\u0119, o kt\u00f3rej od wiek\u00f3w pr\u00f3buj\u0105 zapomnie\u0107. A to mo\u017ce by\u0107 trudniejsze, ni\u017c dotychczasowe bitwy.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Elessa zatrzyma\u0142a si\u0119 na chwil\u0119. Dereszowaty ko\u0144, kt\u00f3rego prowadzi\u0142a, zar\u017ca\u0142 cicho i zarzuci\u0142 gniad\u0105 grzyw\u0105. Dolwen przeszed\u0142 kilka krok\u00f3w po czym odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do niej.<\/p>\n\n\n\n
\u201eS\u0105 zadufani w sobie, to prawda. Ale potrzebujemy wsparcia.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Elessa przytakn\u0119\u0142a i ruszy\u0142a w dalsz\u0105 drog\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Z g\u00f3r zesz\u0142a mg\u0142a, w kt\u00f3rej znikn\u0105\u0142 orszak Asrai.<\/p>\n\n\n\n