\u201eZawiod\u0142em ci\u0119 pani…\u201d Sir Tristan d\u2019Alembert kl\u0119cza\u0142 przed kobiec\u0105 postaci\u0105 w pow\u0142\u00f3czystej sukni w kwiatowe wzory. Jej d\u0142ugie blond w\u0142osy wygl\u0105da\u0142y jakby falowa\u0142y na wietrze, cho\u0107 drzewa otaczaj\u0105ce le\u015bn\u0105 polan\u0119, na kt\u00f3rej si\u0119 znajdowali, wydawa\u0142y si\u0119 by\u0107 spokojne. Jesienne s\u0142o\u0144ce znika\u0142o ju\u017c za wierzcho\u0142kami drzew, a cykady zaczyna\u0142y ju\u017c sw\u00f3j wieczorny \u015bpiew. Na obliczu kobiety pojawi\u0142 si\u0119 tajemniczy u\u015bmiech.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie zdobyli\u015bmy klucza, nie mamy tarczy,\u201d breto\u0144ski rycerz kontynuowa\u0142 swoj\u0105 samoosar\u017cycielsk\u0105 litani\u0119. \u201eGdyby nie te przekl\u0119te…\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eWystarczy,\u201d przerwa\u0142a mu kobieta k\u0142ad\u0105c d\u0142o\u0144 na jego opuszczonej w d\u00f3\u0142, k\u0119dzierzawej g\u0142owie. \u201eSpisa\u0142e\u015b si\u0119 dobrze.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie rozumiem, pani,\u201d o\u015bmielony ciep\u0142em jej d\u0142oni sir Tristan zdoby\u0142 si\u0119 na to, by podnie\u015b\u0107 lekko wzrok, kt\u00f3ry natrafi\u0142 na dwie splecione \u0142odygi polnych kwiat\u00f3w zwie\u0144czone r\u00f3\u017cnobarwnymi kielichami na jej szacie. \u201ePrzecie\u017c zawiedli\u015bmy.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Kobieta podnios\u0142a d\u0142onie, a jej cia\u0142o unios\u0142o si\u0119 lekko w g\u00f3r\u0119. Wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce kl\u0119cz\u0105cy przed ni\u0105 rycerz z ka\u017cd\u0105 chwil\u0105 stawa\u0142 si\u0119 coraz mniejszy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eBy\u0142e\u015b tam, gdzie mia\u0142e\u015b by\u0107, wtedy, kiedy mia\u0142e\u015b tam by\u0107,\u201d jej g\u0142os, do tej pory \u0142agodny i cichy, zagrzmia\u0142 teraz z wysoko\u015bci. \u201eDok\u0142adnie tak, jak powinno by\u0107.\u201d<\/p>\n\n\n\n