21.10.2511, w drodze do kasztelu von Leoric<\/i><\/p>\n
\nRyby z\u0142owione przez Ruperta ze wsi H\u00ebuten \u015bwietnie sprawi\u0142y si\u0119 jako \u015bniadanie. Dru\u017cyna dziarsko maszerowa\u0142a po starym go\u015bci\u0144cu, w towarzystwie m\u0142odzie\u0144ca, kt\u00f3ry, jak si\u0119 okaza\u0142o, nie potrafi znie\u015b\u0107 otaczaj\u0105cej go ciszy. A u st\u00f3p majestatycznych G\u00f3r Czarnych ciszy by\u0142o a\u017c nadto. Promienie s\u0142o\u0144ca rozlewa\u0142y si\u0119 po o\u015bnie\u017conej scenerii i gdyby nie okoliczno\u015bci oraz nieub\u0142aganie narastaj\u0105cy mr\u00f3z, w\u0119dr\u00f3wka mog\u0142aby by\u0107 niemal przyjemno\u015bci\u0105.<\/p>\n
\nZgodnie z zawart\u0105 o poranku umow\u0105, Rupert jeszcze przed zmrokiem doprowadzi\u0142 wszystkich do starej le\u015bnicz\u00f3wki, o kt\u00f3rej wcze\u015bniej wspomnia\u0142 podczas \u201eprzes\u0142uchania\u201d. Ma\u0142a drewniana chatka z pewno\u015bci\u0105 nie pozostawa\u0142a w czynnym u\u017cytku, jednak \u015blady niedawnych mieszka\u0144c\u00f3w potwierdza\u0142y s\u0142owa m\u0142odzie\u0144ca. Kto\u015b si\u0119 tu zatrzyma\u0142, o czym \u015bwiadczy\u0142y: pozatykane dziury w \u015bcianach i dachu, przygotowane na pod\u0142odze pos\u0142ania, rozstawione przy palenisku drewno na opa\u0142, i nawet resztki jedzenia lekko tylko nadpsute w kocio\u0142ku.<\/p>\n
\nSkrzypienie jednej z pod\u0142ogowych desek zasugerowa\u0142o Eike obecno\u015b\u0107 \u201eukrytej\u201d pod pod\u0142og\u0105 skrytki. kt\u00f3rej zawarto\u015b\u0107 postanowi\u0142a dyskretnie sprawdzi\u0107. Ku jej mi\u0142emu zaskoczeniu trafi\u0142a na wytarty mieszek z dziesi\u0119cioma z\u0142otymi koronami, pi\u0119knie mieni\u0105cymi si\u0119 w blasku zachodz\u0105cego s\u0142o\u0144ca. Bez chwili wahania medyczka obwie\u015bci\u0142a ca\u0142ej kompanii dobr\u0105 nowin\u0119, dzia\u0142aj\u0105c w imi\u0119 zasady, \u017ce rado\u015b\u0107 powi\u0119ksza si\u0119 wraz z ilo\u015bci\u0105 odczuwaj\u0105cych j\u0105 os\u00f3b. Oczywi\u015bcie przed podzia\u0142em uczciwie odliczy\u0142a koszty swoich dotychczasowych strat moralnych, minimalne koszty ekspertyzy lekarskiej, a tak\u017ce dodatek funkcyjny na zakup nowych korali. Wszak stare, jak sama nazwa wskazuje, s\u0105 ju\u017c stare.<\/p>\n
\nPozosta\u0142\u0105 po\u0142ow\u0119 zawarto\u015bci mieszka Eike podzieli\u0142a r\u00f3wno mi\u0119dzy wszystkich, wzbudzaj\u0105c zgodnie z przewidywaniami u\u015bmiechy na twarzach ca\u0142ej dru\u017cyny. W\u015br\u00f3d og\u00f3lnej weso\u0142o\u015bci tylko poborca myta, przez kt\u00f3rego r\u0119ce przesz\u0142o ju\u017c wiele cudzych pieni\u0119dzy zauwa\u017cy\u0142, \u017ce nie ober\u017cni\u0119te monety b\u0142yszcza\u0142y licem Imperatora Magnusa Pobo\u017cnego. Musia\u0142y mie\u0107 zatem ponad dwie\u015bcie lat! Obserwacja ta bynajmniej nie mia\u0142a powstrzyma\u0107 go przed przyj\u0119ciem monet, wszak \u0142adnie dope\u0142nia\u0142y kolekcj\u0119 wcze\u015bniejszych, opatrzonych wizerunkiem tego samego w\u0142adcy, kt\u00f3re znalaz\u0142 w bucie le\u017c\u0105cym na szlaku.<\/p>\n
\nPo zadomowieniu si\u0119 w le\u015bnicz\u00f3wce rozgorza\u0142a w\u015br\u00f3d dru\u017cyny dyskusja pod tytu\u0142em \u201eco dalej\u201d. Z jednej strony kilka z\u0142otych monet zosta\u0142o uznane za uczciw\u0105 zap\u0142at\u0119 za spacer po g\u00f3rach, z drugiej s\u0142owo \u201eskarb\u201d zd\u0105\u017cy\u0142o si\u0119 ju\u017c zadomowi\u0107 w g\u0142owach bohater\u00f3w.<\/p>\n
\n– No dobrze, rozstawimy warty i rankiem wszyscy ruszamy do kasztelu –<\/i> postanowi\u0142 zako\u0144czy\u0107 dyskusj\u0119 Werner.
\n– Nie, panie! Starsi we wsi gadaj\u0105, \u017ce nie lza tam \u0142azi\u0107! –<\/i> Nagle wyra\u017anie poddenerwowany Rupert pozwoli\u0142 sobie do\u0142\u0105czy\u0107 do rozmowy.
\n– No, oczywi\u015bcie \u017ce tak gadaj\u0105! Jak inaczej mogliby gada\u0107! – <\/i>Alchemik ponownie podj\u0105\u0142 swoj\u0105 tyrad\u0119.<\/p>\n
\nReszta jednak szybko uzna\u0142a, \u017ce m\u0142ody ch\u0142opak w zasadzie nie jest ju\u017c potrzebny, zatem rano mo\u017ce ruszy\u0107 w swoj\u0105 stron\u0119, ca\u0142kowicie nie przypadkiem b\u0119d\u0105c\u0105 przeciwn\u0105 do kasztelu. Oni natomiast, motywowani akademickim p\u0119dem do wiedzy i poznania, podejm\u0105 si\u0119 w imi\u0119 nauki zbadania zabytkowych ruin.<\/p>\n
\nJak postanowili, tak te\u017c zrobili. Noc min\u0119\u0142a bez wi\u0119kszych niespodzianek, po \u015bniadaniu po\u017cegnano Ruperta i nawet wyposa\u017cono go w kilka srebrnych monet, co najpierw wprawi\u0142o go w os\u0142upienie, a zaraz potem wywo\u0142a\u0142o kolejn\u0105 lawin\u0119 s\u0142\u00f3w: o jego wdzi\u0119czno\u015bci, o wspania\u0142omy\u015blno\u015bci szacownych podr\u00f3\u017cnych (tu wszyscy zgodnie pokiwali g\u0142owami), \u017cycze\u0144 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stw wszystkich bog\u00f3w, jak i zapewnie\u0144 o dozgonnej przyja\u017ani.<\/p>\n
\nCa\u0142y dzie\u0144 min\u0105\u0142 na mozolnej wspinaczce zniszczonym, kamiennym go\u015bci\u0144cem. Podczas gdy dru\u017cyna pi\u0119\u0142a si\u0119 coraz wy\u017cej, temperatura, jak to ona ma w zwyczaju, systematycznie mala\u0142a. Krajobraz, przez niekt\u00f3rych nazwany pi\u0119knym, naszym bohaterom wydawa\u0142 si\u0119 jednak g\u0142\u00f3wnie niego\u015bcinny. Zdeterminowani pod\u0105\u017cali jednak dalej wytyczonym szlakiem.<\/p>\n
\nP\u00f3\u017anym popo\u0142udniem uda\u0142o im si\u0119 wreszcie dotrze\u0107 do prze\u0142\u0119czy, z kt\u00f3rej rozpo\u015bciera\u0142 si\u0119 widok na cel ich podr\u00f3\u017cy. Ogromne, skute lodem jezioro usadowi\u0142o si\u0119 w okr\u0119gu pasma g\u00f3rskiego niby w kraterze, za\u015b na jego \u015brodku, na niewielkiej wyspie wznosi\u0142y si\u0119 ruiny kasztelu. Zapewne w dniach jego \u015bwietno\u015bci mo\u017cna by\u0142o dosta\u0107 si\u0119 tam mostem, jednak teraz jedynie szczerbate prz\u0119s\u0142a stercza\u0142y z zamarzni\u0119tej tafli jeziora, jednoznacznie wskazuj\u0105c bohaterom konieczno\u015b\u0107 obrania innej drogi.<\/p>\n
\nMarsz po skrzypi\u0105cym lodzie okaza\u0142 si\u0119 m\u0119cz\u0105cym i wysoce niebezpiecznym wyzwaniem. Buty \u015blizga\u0142y si\u0119 na poduszce \u015bwie\u017cego \u015bniegu, kt\u00f3ry przykrywa\u0142 lodow\u0105 powierzchni\u0119 jeziora i dawa\u0142 z\u0142udne wra\u017cenie st\u0105pania po sta\u0142ym gruncie. Im dalej w stron\u0119 wyspy, tym mniej tego z\u0142udzenia pozostawa\u0142o. Ka\u017cdy krok wydobywa\u0142 niemi\u0142osierne skrzypienie, a niepokoj\u0105cym wra\u017ceniom s\u0142uchowym towarzyszy\u0142y wizualne, w postaci drobnych, lecz z\u0142owrogich p\u0119kni\u0119\u0107, wieszcz\u0105cych rych\u0142y koniec ca\u0142ej podr\u00f3\u017cy.<\/p>\n
\nZdeterminowani, i nieco ju\u017c zdesperowani, bohaterowie odrzucili ca\u0142y zb\u0119dny baga\u017c i wytrwale posuwali si\u0119 dalej. Przewi\u0105zana linami, krocz\u0105ca w r\u00f3wnych odst\u0119pach czteroosobowa tyraliera pod koniec przeprawy wznosi\u0142a mod\u0142y do wszystkich po kolei bog\u00f3w. Prawdopodobnie kt\u00f3ry\u015b z nich rzeczywi\u015bcie us\u0142ysza\u0142 wo\u0142ania i postanowi\u0142 okaza\u0107 \u0142askawo\u015b\u0107, jako \u017ce mroczna i lodowata to\u0144 jeziora nie otwar\u0142a si\u0119 przed \u017cadnym z bohater\u00f3w a\u017c do samego celu tej ryzykownej przeprawy.<\/p>\n
\nNa dziedziniec dostali si\u0119 przez zbutwia\u0142e pozosta\u0142o\u015bci otwartej bramy. Przywita\u0142 ich pos\u0119pny widok zniszczonego kasztelu, ozdobionego jedynie smuk\u0142\u0105 wie\u017c\u0105 oraz sm\u0119tnymi ruinami budynk\u00f3w gospodarczych, kt\u00f3rych stan nie pozwala\u0142 docieka\u0107, do czego mog\u0142y s\u0142u\u017cy\u0107 dawnym mieszka\u0144com. Ca\u0142y dziedziniec, wraz ze stoj\u0105cymi jeszcze kamiennymi budynkami usiany by\u0142 \u015bladami po uderzeniach pocisk\u00f3w, kt\u00f3re musia\u0142yby by\u0107 chyba ciskane przez gigant\u00f3w, czy mo\u017ce to same niebiosa w z\u0142o\u015bci postanowi\u0142y wymaza\u0107 to miejsce z oblicza \u015bwiata.<\/p>\n
\nZ pos\u0119pn\u0105 ostro\u017cno\u015bci\u0105, w towarzystwie \u015bwiszcz\u0105cego wiatru, bohaterowie rozgl\u0105dali si\u0119 po g\u0142\u00f3wnej budowli. Niew\u0105tpliwie byli pierwszymi lud\u017ami od wielu lat w\u0119druj\u0105cymi po szerokich korytarzach, w\u015br\u00f3d pokoi dla s\u0142u\u017cby i dla panuj\u0105cych. Szybko przekonali si\u0119, \u017ce cokolwiek, co mog\u0142o przedstawia\u0107 jak\u0105\u015b warto\u015b\u0107 lub rzuca\u0107 \u015bwiat\u0142o na losy tego miejsca, ju\u017c dawno zosta\u0142o zrabowane lub zniszczone, je\u017celi nie przez rozumne istoty, to przez nieub\u0142agany up\u0142yw czasu i si\u0142y natury.<\/p>\n
\n– Proponowa\u0142bym sprawdzi\u0107 teraz wie\u017c\u0119 –<\/i> z widocznym entuzjazmem zaproponowa\u0142 Sigmund.<\/p>\n
\nSmuk\u0142a konstrukcja pi\u0119\u0142a si\u0119 wysoko ponad zapadni\u0119ty dach kasztelu, jej szczyt zwie\u0144cza\u0142y pozosta\u0142o\u015bci czego\u015b, co mog\u0142o by\u0107 kiedy\u015b kopu\u0142\u0105. Czarodziej od razu pomy\u015bla\u0142 o znanych mu z Altdorfu obserwatoriach astronomicznych. Takie miejsce musia\u0142o wi\u0105za\u0107 si\u0119 z wiedz\u0105, a jak pami\u0119ta\u0142 z formu\u0142 alchemicznych wiedza r\u00f3wna si\u0119 pot\u0119dze.<\/p>\n
\nWewn\u0105trz wie\u017cy parter zdawa\u0142 si\u0119 by\u0107 dawno temu niewielk\u0105 komnat\u0105, pi\u0119tro nad ni\u0105 sugerowa\u0142o prywatny pok\u00f3j. Wy\u017cej pi\u0119\u0142y si\u0119 ju\u017c tylko spiralne schody, prowadz\u0105ce zapewne na szczyt. Jednak gdzie\u015b w po\u0142owie drogi do g\u00f3ry drewniane stopnie zmienia\u0142y si\u0119 w ich blade wspomnienie, ostrzegawczo skrzypi\u0105c pod najmniejszym nawet naciskiem.<\/p>\n
\n– B\u0119dzie lepiej, jak sama tam wejd\u0119 – <\/i>stwierdzi\u0142a Sigfrieda. Pozby\u0142a si\u0119 ostatnich baga\u017cy i zgrabnie zacz\u0119\u0142a wspina\u0107 si\u0119 po coraz rzadziej rozmieszonych deskach. Dla pozosta\u0142ej cz\u0119\u015bci dru\u017cyny zwinno\u015b\u0107 jej ruch\u00f3w przypomina\u0142a bardziej akrobat\u0119 balansuj\u0105cego na linie lub dzikiego kota na polowaniu. Chwil\u0119 stali, przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 znikaj\u0105cej w g\u00f3rze Sigfriedzie.<\/p>\n
\nSigmund musia\u0142 przyzna\u0107, \u017ce niewielka blondynka z pewno\u015bci\u0105 poradzi sobie lepiej od niego, ale bezczynne czekanie mierzi\u0142o go okrutnie. Postanowi\u0142 zatem jeszcze raz gruntownie zbada\u0107 podn\u00f3\u017ce wie\u017cy. Eike i Werner tak\u017ce rozs\u0105dnie uznali, \u017ce przeszukanie pomieszcze\u0144 bli\u017cej poziomu gruntu jest w\u0142a\u015bnie tym, czym chc\u0105 si\u0119 zaj\u0105\u0107. Przeczucie nie zawiod\u0142o czarodzieja, gdy\u017c po dok\u0142adnym sprawdzeniu \u015bcian okaza\u0142o si\u0119, \u017ce za jedn\u0105 z nich skrywaj\u0105 si\u0119 schody, dla odmiany prowadz\u0105ce w d\u00f3\u0142.<\/p>\n
\nWyszepta\u0142 kilka tajemnych s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re przywo\u0142a\u0142y niewielk\u0105 kul\u0119 z\u0142otego \u015bwiat\u0142a umie\u015bci\u0142 j\u0105 na szczycie laski, kt\u00f3r\u0105 si\u0119 wspiera\u0142 i w jej blasku postanowi\u0142 przekona\u0107 si\u0119, co skrywa mrok podziemi.<\/p>\n
\nTymczasem droga Sigfriedy coraz bardziej przypomina\u0142a wspinaczk\u0119, ni\u017c wchodzenie po pozosta\u0142o\u015bciach schod\u00f3w. Lekko\u015b\u0107 jej niewielkiej postury oraz do\u015bwiadczenie w wymykaniu si\u0119 z rodzinnego domu pozwoli\u0142y znajdowa\u0107 oparcie dla r\u0105k i n\u00f3g w miejscach, gdzie nikt inny z dru\u017cyny nie utrzyma\u0142by si\u0119 nawet kilka sekund.<\/p>\n
Gdy wreszcie dotar\u0142a na szczyt, przywita\u0142 j\u0105 mro\u017any \u015bwist wiatru oraz widok rozci\u0105gaj\u0105cy si\u0119 na otaczaj\u0105ce jezioro szczyty. W ruinach obserwatorium, bo by\u0142o to rzeczywi\u015bcie obserwatorium astronomiczne, nie znalaz\u0142a niczego warto\u015bciowego. Zniszczone instrumenty nie dawa\u0142y nawet odrobiny nadziei, aby mog\u0142yby pos\u0142u\u017cy\u0107 do czegokolwiek nawet w r\u0119kach najbardziej zdeterminowanego badacza. Po d\u0142u\u017cszej chwili, w jednym z k\u0105t\u00f3w, przygniecione nog\u0105 sto\u0142u, znalaz\u0142a kilkana\u015bcie z\u0142o\u017conych kart pergaminu wype\u0142nionych rz\u0119dami cyfr. Przy braku bardziej tre\u015bciwych znalezisk, postanowi\u0142a zanie\u015b\u0107 je alchemikowi z nadziej\u0105, \u017ce mo\u017ce jemu wyjawi\u0105 jakie\u015b informacje.<\/p>\n
\nTymczasem piwnica wie\u017cy sta\u0142a si\u0119 domen\u0105 \u017cywio\u0142u wody, i do tego zat\u0119ch\u0142ej. Zirytowany czarodziej, brodz\u0105c w wodzie niemal po kolana i bardzo stara\u0142 si\u0119 odnale\u017a\u0107 co\u015b interesuj\u0105cego, co w jego w\u0142asnych oczach nada\u0142oby sens jego aktualnemu po\u0142o\u017ceniu. Jednak i ta cz\u0119\u015b\u0107 budynku dozna\u0142a wielu zniszcze\u0144 przez lata opuszczenia. Ostatecznie uda\u0142o mu si\u0119 wy\u0142owi\u0107 z przegni\u0142ej szuflady przegni\u0142ego biurka stary, dla odmiany nieprzegni\u0142y notatnik, kt\u00f3ry sprawia\u0142 wra\u017cenie, jakby tylko czeka\u0142 na uratowanie z tego zapomnianego miejsca.<\/p>\n
\n– Tablice astronomiczne i zapiski z obserwacji nieba – <\/i>domniemywa\u0142 g\u0142o\u015bno czarodziej \u015bwidruj\u0105c wzrokiem zawarto\u015b\u0107 notatnika oraz kart przyniesionych przez Sigfried\u0119, gdy ca\u0142a czw\u00f3rka spotka\u0142a si\u0119 ponownie na dziedzi\u0144cu i raczy\u0142a kolejnym prowizorycznym posi\u0142kiem.<\/p>\n
\nAstronomia nie by\u0142a jednak jego \u017cyciow\u0105 pasj\u0105, kt\u00f3rej po\u015bwi\u0119ca\u0142by ka\u017cd\u0105 woln\u0105 (i niewoln\u0105) chwil\u0119, dlatego te\u017c szczeg\u00f3\u0142y znalezisk mia\u0142y pozosta\u0107 na razie zagadk\u0105. Kieruj\u0105c si\u0119 uzasadnionym podejrzeniem o znacznej warto\u015bci, pieni\u0119\u017cnej lub naukowej, papier\u00f3w, postanowi\u0142 wszystko pieczo\u0142owicie spakowa\u0107, wraz z przyrz\u0105dami do pisania, kt\u00f3re stanowi\u0142y jedn\u0105 z jego najcenniejszych ruchomo\u015bci.<\/p>\n
\n– Wydaje mi si\u0119, \u017ce przed zmrokiem zd\u0105\u017cymy jeszcze sprawdzi\u0107, co jest tam… –<\/i> Werner wskaza\u0142 w kierunku poka\u017aniej bramy wykutej w skale tworz\u0105cej naturalny mur na ty\u0142ach kasztelu.<\/p>\n
\n– No oczywi\u015bcie, \u017ce musi by\u0107 jeszcze jakie\u015b \u201etam\u201d –<\/i> zgry\u017aliwie skomentowa\u0142 Sigmund, chlupocz\u0105c stopami w przemoczonych butach, z niezadowoleniem odklejaj\u0105c od mokrych spodni po\u0142y r\u00f3wnie mokrego i tylko troch\u0119 uwalanego szlamem p\u0142aszcza.<\/p>\n\n\n