21.10.2511, kasztel von Leoric<\/i><\/p>\n
– Krasnoludzka kopalnia \u2013 <\/i>obwie\u015bci\u0142 \u015bwiatu oraz wszystkim zebranym Sigmund, roz\u015bwietlaj\u0105c wej\u015bcie z\u0142otym \u015bwiat\u0142em s\u0105cz\u0105cym si\u0119 z magicznej kuli na szczycie kostura.<\/p>\n
– To by wyja\u015bnia\u0142o legendy o skarbie \u2013 <\/i>zauwa\u017cy\u0142 Werner, dzier\u017c\u0105c w d\u0142oni du\u017co bardziej tradycyjne \u017ar\u00f3d\u0142o \u015bwiat\u0142a w postaci zwyk\u0142ej pochodni.<\/p>\n
– To co, zobaczmy, czy kryje si\u0119 w nich jakie\u015b ziarno prawdy? \u2013 <\/i>Entuzjastycznie zaproponowa\u0142a Eike.<\/p>\n
Powoli, ostro\u017cnie dru\u017cyna ruszy\u0142a ciemnym korytarzem. Z wyci\u0105gni\u0119t\u0105 broni\u0105 zag\u0142\u0119biali si\u0119 w coraz g\u0119stsz\u0105 ciemno\u015b\u0107. Przedtem nie okre\u015bliliby dziedzi\u0144ca kasztelu jako wybitnie go\u015bcinnego, teraz jednak, z ka\u017cdym kolejnym krokiem oddalaj\u0105c si\u0119 od wyj\u015bcia na powierzchni\u0119, dziedziniec wydawa\u0142 im si\u0119 wyj\u0105tkowo bezpieczny i zapraszaj\u0105cy.<\/p>\n
R\u00f3wny korytarz stopniowo schodzi\u0142 coraz ni\u017cej, co jaki\u015b czas ods\u0142aniaj\u0105c jakie\u015b odga\u0142\u0119zienie, wykute jednak w du\u017co bardziej prymitywny spos\u00f3b. W\u0105skie i nieregularne mniejsze korytarze przywodzi\u0142y Sigmundowi na my\u015bl s\u0142owa mistrza kowalskiego, u kt\u00f3rego kiedy\u015b terminowa\u0142. Krasnolud nie mia\u0142 zbyt wysokiego mniemania o ludzkim rzemio\u015ble i zwyk\u0142 nazywa\u0107 je: partactwem, odwalon\u0105 na szybko cha\u0142tur\u0105, bez polotu i finezji. W tym momencie Sigmund musia\u0142 w my\u015blach przyzna\u0107 racj\u0119 brodaczowi.<\/p>\n
Przy drgaj\u0105cym \u015bwietle p\u0142omieni, w ciszy przerywanej jedynie ich w\u0142asnymi krokami, dotarli wreszcie do ko\u0144ca g\u0142\u00f3wnego tunelu. Ich oczom ukaza\u0142 si\u0119 kwadratowy, wype\u0142niony zat\u0119ch\u0142\u0105 wod\u0105 basen, kt\u00f3rego brzegi oznaczono licznymi znakami runicznymi, za\u015b na posadzce zauwa\u017cyli dwa sze\u015bcioboczne otwory.<\/p>\n
Sigmund, chocia\u017c zna\u0142 podstawy krasnoludzkiego pisma, nie potrafi\u0142 rozpozna\u0107\u00a0 znak\u00f3w. Podejrzewa\u0142, \u017ce jest to jaka\u015b forma starszych run. Przeznaczenia otwor\u00f3w natomiast domy\u015bli\u0142 si\u0119 w lot i wyci\u0105gn\u0105\u0142 jeden z metalowych przedmiot\u00f3w odnalezionych w skrzyni dyli\u017cansu. Zgodnie z przewidywaniami, idealnie wpasowa\u0142 si\u0119 w sze\u015bciok\u0105tne wyci\u0119cie w pod\u0142odze.<\/p>\n
– Teraz drugi \u2013 <\/i>rzuci\u0142 z ekscytacj\u0105 do Wernera.<\/p>\n
Werner nie kaza\u0142 na siebie d\u0142ugo czeka\u0107 i rych\u0142o oba klucze znalaz\u0142y si\u0119 w miejscach ewidentnie do tego stworzonych. Wprawdzie brakowa\u0142o instrukcji, ale intuicja bohater\u00f3w podpowiedzia\u0142a im, \u017ce nie powinna zaszkodzi\u0107 pr\u00f3ba r\u00f3wnoczesnego ich przekr\u0119cenia.\u00a0 W pierwszej chwili nic si\u0119 nie wydarzy\u0142o (dobrego ani z\u0142ego, co czasem liczy si\u0119 bardzo na plus), jednak\u017ce jaki\u015b dawno zapomniany mechanizm musia\u0142 wci\u0105\u017c spe\u0142nia\u0107 swoje zadanie. Co\u015b drgn\u0119\u0142o, a po chwili zauwa\u017cyli, \u017ce poziom wody w basenie powoli, bardzo powoli si\u0119 obni\u017ca i zaczyna ods\u0142ania\u0107 kolejny, biegn\u0105cy w d\u00f3\u0142 korytarz. Jak zahipnotyzowani wpatrywali si\u0119 w wod\u0119.<\/p>\n
– W tym tempie zajmie to dobrych kilka godzin, zanim b\u0119dziemy mogli ruszy\u0107 dalej – <\/i>stwierdzi\u0142a w ko\u0144cu zniecierpliwiona Sigfrieda. \u2013 Wr\u00f3\u0107my na powierzchni\u0119 odpocz\u0105\u0107. B\u0119dziemy mieli lepszy widok na okolic\u0119, zamiast siedzie\u0107 tu jak szczury w piwnicach.<\/i><\/p>\n
Przyznawszy racj\u0119 g\u0142osowi rozs\u0105dku, rozbili obozowisko na zniszczonym dziedzi\u0144cu. Ruiny kasztelu nie wzbudza\u0142y wystarczaj\u0105cego zaufania, aby sp\u0119dzi\u0107 noc pod jego stropami, za\u015b sama kopalnia, przesi\u0105kni\u0119ta wilgotnym i st\u0119ch\u0142ym powietrzem, r\u00f3wnie\u017c nie napawa\u0142a nadziej\u0105 na spokojny sen.<\/p>\n
***<\/p>\n
Sigmund obudzi\u0142 si\u0119 nagle, ca\u0142kowicie przytomny i dr\u017c\u0105cy ze strachu. Co\u015b us\u0142ysza\u0142, czy tylko mu si\u0119 przy\u015bni\u0142o? Wyt\u0119\u017cy\u0142 s\u0142uch, wiatr hula\u0142 po dziedzi\u0144cu i opuszczonych budynkach, a \u017car skrzy\u0142 si\u0119 w ognisku, rozstawionym pod firmamentem gwiazd i ksi\u0119\u017cyc\u00f3w.<\/p>\n
– Dum dum. Dum dum. –<\/i> Ledwie s\u0142yszalne rytmiczne uderzenia nios\u0142y si\u0119 z oddali. Natychmiast zerwa\u0142 si\u0119 z pos\u0142ania. Pozosta\u0142a dw\u00f3jka wci\u0105\u017c spa\u0142a, za\u015b Sigfrida, ledwie dostrzegalna na szczycie muru, wpatrywa\u0142a si\u0119 w ciemno\u015b\u0107.<\/p>\n
– S\u0142ysza\u0142a\u015b? B\u0119bny! – <\/i>Bardziej wyszepta\u0142 ni\u017c krzykn\u0105\u0142, wbiegaj\u0105c na blanki.<\/i><\/p>\n
– Tak. B\u0119dziemy mieli te\u017c go\u015bcia \u2013<\/i> Sigfrieda wskaza\u0142a niewielkie \u015bwiat\u0142o latarni zmierzaj\u0105ce w ich stron\u0119 po tafli zamarzni\u0119tego jeziora. – Czas obudzi\u0107 pozosta\u0142ych.<\/i><\/p>\n
Po\u015bpiesznie zebrali obozowisko i w napi\u0119ciu oczekiwali na nieznajomego. Po d\u0142u\u017cszej chwili nerwowego wyczekiwania, przez bram\u0119 przesz\u0142a zakapturzona posta\u0107 wspieraj\u0105ca si\u0119 d\u0142ugim kosturem, u szczytu kt\u00f3rego ta\u0144czy\u0142 \u015bwietlisty lampion.<\/p>\n
– Niechaj sp\u0142ynie na was \u0142aska M\u0142otodzier\u017ccy, dobrzy ludzie \u2013 <\/i>przywita\u0142a si\u0119 Agatha, ods\u0142oniwszy skryt\u0105 w cieniu kaptura twarz. Jej s\u0142owa, chocia\u017c uspokoi\u0142y bohater\u00f3w, wywo\u0142a\u0142y w ich g\u0142owach ca\u0142y nawa\u0142 pyta\u0144.<\/p>\n
– Co tutaj robisz? – <\/i>Pierwsza wybi\u0142a si\u0119 ze zdziwienia Eike.<\/p>\n
– Wype\u0142niam wol\u0119 Sigmara, tak jak i wy \u2013 <\/i>odpar\u0142a kap\u0142anka, zrzucaj\u0105c obok dogasaj\u0105cego ogniska poka\u017anych rozmiar\u00f3w podr\u00f3\u017cny worek i siadaj\u0105c na nim.<\/p>\n
– A niby sk\u0105d wiedzia\u0142a\u015b, \u017ce tu b\u0119dziemy? – <\/i>Dorzuci\u0142 Sigmund z doz\u0105, jak s\u0105dzi\u0142, zdrowego sceptycyzmu.<\/p>\n
– Kowal nie t\u0142umaczy podkowie, co z ni\u0105 zrobi. Podobnie bogowie nie wyjawiaj\u0105 swoich plan\u00f3w zwyk\u0142ym \u015bmiertelnikom, kt\u00f3rymi si\u0119 pos\u0142uguj\u0105 \u2013 <\/i>odpowiedzia\u0142a ze smutnym u\u015bmiechem kap\u0142anka.<\/p>\n
– Ty, jak rozumiem nie jeste\u015b jednak zwyk\u0142\u0105 \u015bmiertelniczk\u0105 \u2013 <\/i>doda\u0142 z przek\u0105sem Werner, kt\u00f3ry z pewno\u015bci\u0105 nie mia\u0142 najmniejszej ochoty miesza\u0107 si\u0119 w sprawy bog\u00f3w i szczerze pragn\u0105\u0142 pozosta\u0107 przez nich niezauwa\u017conym.<\/p>\n
– Powiedzmy, \u017ce jestem narz\u0119dziem, kt\u00f3re wreszcie zdaje sobie spraw\u0119 do czego je przeznaczono \u2013 <\/i>cierpliwie opowiedzia\u0142a Agatha przeczesuj\u0105c siwe w\u0142osy spi\u0119te w gruby warkocz.<\/p>\n
– Dum, dum. Dum, dum. – <\/i>Ponownie rozleg\u0142 si\u0119 s\u0142yszany teraz ju\u017c wyra\u017anie przez wszystkich t\u0119tent b\u0119bn\u00f3w.<\/p>\n
– Nie jeste\u015bmy jednak jedynymi narz\u0119dziami, kt\u00f3re komu\u015b s\u0142u\u017c\u0105 – <\/i>kap\u0142anka odpowiedzia\u0142a na maluj\u0105c\u0105 si\u0119 na twarzach zebranych trwog\u0119.<\/p>\n
– To co my tu robimy? – <\/i>Docieka\u0142a zak\u0142opotana Eike.<\/p>\n
– To d\u0142uga historia, ale mamy jeszcze czas \u2013 <\/i>wzrok Agathy spocz\u0105\u0142 na \u017carz\u0105cym si\u0119 ognisku. \u2013 Ten kasztel powsta\u0142 ponad siedemdziesi\u0105t lat temu, cho\u0107 jego obecny stan m\u00f3g\u0142by wskazywa\u0107 na du\u017co d\u0142u\u017csz\u0105 historie. Hrabia Dietrich von Leoric postanowi\u0142 obra\u0107 to niego\u015bcinne miejsce na swoj\u0105 siedzib\u0119 za namow\u0105 pewnego czarodzieja, Lazarusa. Ten ambitny astrolog twierdzi\u0142, \u017ce spogl\u0105daj\u0105c w gwiazdy odnalaz\u0142 miejsce najwi\u0119kszego skarbu w Imperium. By si\u0119 do niego dosta\u0107 potrzebowa\u0142 wsparcia kogo\u015b, kto mia\u0142 prawa do tej ziemi oraz maj\u0105tek, kt\u00f3ry pozwoli\u0142by na rozpocz\u0119cie bada\u0144 i wykopalisk.<\/i><\/p>\n
Lazarus nie k\u0142ama\u0142, na wyspie na jeziorze w g\u00f3rskim kraterze rzeczywi\u015bcie odnale\u017ali pozosta\u0142o\u015bci staro\u017cytnej, krasnoludzkiej kopalni. Nasi brodaci bracia nie wyczerpali jednak wszystkich bogactw tego miejsca. W ska\u0142ach wci\u0105\u017c skrzy\u0142y si\u0119 \u017cy\u0142y z\u0142ota, co pozwoli\u0142o na wznowienie pracy kopalni oraz sfinansowanie budowy wszystkiego, co widzicie dooko\u0142a \u2013<\/em> zm\u0119czony wzrok Agathy skupi\u0142 si\u0119 teraz na ziej\u0105cych pustk\u0105 oknach kasztelu.<\/p>\n I chocia\u017c kopalnia sta\u0142a si\u0119 \u017ar\u00f3d\u0142em wielkiego maj\u0105tku dla hrabiego, to jedna jej cz\u0119\u015b\u0107 wci\u0105\u017c pozosta\u0142a niezbadana. Krasnoludzcy in\u017cynierowie, wykorzystuj\u0105c dawno zapomniane artefakty, zalali wiele ze staro\u017cytnych szyb\u00f3w. Dr\u0105\u017c\u0105ca w g\u0142owach w\u0142adcy i czarodzieja my\u015bl o tym, jakie jeszcze skarby mog\u0105 si\u0119 tam ukrywa\u0107, nie dawa\u0142a im spokoju.<\/em><\/p>\n Ca\u0142e lata zaj\u0119\u0142o im odnalezienie kluczy, kt\u00f3re pozwala\u0142y na ponowne uruchomienie mechanizmu kontroluj\u0105cego poziom wody w czelu\u015bciach kopalni. W ko\u0144cu, gdy osuszono ca\u0142e podziemia, na jaw wysz\u0142a prawdziw\u0105 ich g\u0142\u0119bia i ogrom. To, co widzieli dotychczas, stanowi\u0142o jedynie przedsionek w\u0142a\u015bciwych podziemi, korytarze i szyby ci\u0105gn\u0119\u0142y si\u0119 niemal\u017ce w niesko\u0144czono\u015b\u0107. Na samym dole dotarli do niezwyk\u0142ej komnaty ozdobionej tajemniczymi runami. By\u0142a ona jednak zamkni\u0119ta, brakowa\u0142o trzeciego krasnoludzkiego klucza.<\/em><\/p>\n Jaka\u017c by\u0142a w\u015bciek\u0142o\u015b\u0107 Lazarusa, gdy dowiedzia\u0142 si\u0119, \u017ce jego skarb, do kt\u00f3rego drog\u0119 odnalaz\u0142 w gwiazdach, wci\u0105\u017c jest poza jego zasi\u0119giem. Pr\u00f3bowa\u0142 wszystkiego, by przedrze\u0107 si\u0119 do tajemniczego pomieszczenia, lecz ani jego magia, ani najlepszy proch \u015bci\u0105gany z Imperialnych Arsena\u0142\u00f3w nie by\u0142 wstanie skruszy\u0107 ska\u0142 wok\u00f3\u0142 komnaty.<\/em><\/p>\n Jednak wszystko, co zosta\u0142o zapisane w niebiosach, musi si\u0119 spe\u0142ni\u0107. Szlachcic i czarodziej wzajemnie podsycali swoj\u0105 obsesj\u0119 i wydali niejedn\u0105 fortun\u0119 pr\u00f3buj\u0105c dosta\u0107 si\u0119 do \u015brodka. Wynajmowali ca\u0142e grupy najemnik\u00f3w, kt\u00f3rzy przeczesywali najdalsze zak\u0105tki Starego \u015awiata, pr\u00f3buj\u0105c odnale\u017a\u0107 ostatni, brakuj\u0105cy klucz. Na daremno. <\/em><\/p>\n Pewnego dnia sam z siebie pojawi\u0142 si\u0119 nieznajomy, kt\u00f3ry posiada\u0142 to, czego tyle lat bezowocnie szukali. Oddawszy mu wszystko, co jeszcze pozosta\u0142o z ich niegdy\u015b ogromnego maj\u0105tku, zdobyli wreszcie upragniony ostatni klucz. Czarodziej, w godzin\u0119 swojego tryumfu, wraz ze swoim panem i jego gwardi\u0105 honorow\u0105 zeszli w mrok najg\u0142\u0119bszych korytarzy, by odpiecz\u0119towa\u0107 komnat\u0119.<\/em><\/p>\n W \u015brodku znajdowa\u0142 si\u0119 wielki kamie\u0144, kt\u00f3ry wygl\u0105da\u0142, jakby spoczywa\u0142 w tym miejscu na d\u0142ugo przed narodzinami samego Sigmara. Lazarus, poch\u0142oni\u0119ty rz\u0105dz\u0105 posiadania skarbu nie zwr\u00f3ci\u0142 uwagi na dziwn\u0105 i niepokoj\u0105c\u0105 moc bij\u0105c\u0105 z kamienia. Rozkaza\u0142 stra\u017cnikom, od dawna ju\u017c pos\u0142usznym jego rozkazom, by zabili hrabiego.<\/i><\/p>\n – Sk\u0105d wiesz to wszystko? – <\/i>Wyszepta\u0142a Eike, dla kt\u00f3rej historia o staro\u017cytnych kopalniach i podziemiach wydawa\u0142a si\u0119 nieprzyzwoicie wr\u0119cz interesuj\u0105ca.<\/p>\n – Astromanta widzia\u0142 wiele patrz\u0105c w niebo, lecz tam w dole, pod skalnym sklepieniem nie dostrzeg\u0142 dziecka, skrywaj\u0105cego si\u0119 w cieniach. Dziewczynka widzia\u0142a jak jej ojciec, kt\u00f3ry od tylu lat skupia\u0142 si\u0119 jedynie na swoim d\u0105\u017ceniu do skarbu, zostaje zamordowany przez w\u0142asn\u0105 stra\u017c. W przera\u017ceniu i rozpaczy wybieg\u0142a z ciemno\u015bci komnaty i przekr\u0119ci\u0142a ponownie klucz, zamykaj\u0105c maga i zdrajc\u00f3w w \u015brodku. Gdy Lazarus w gniewie przywo\u0142a\u0142 swoje moce i ciska\u0142 z nieba gwiazdy, kt\u00f3re obraca\u0142y wszystko w ruin\u0119, dziewczynka ucieka\u0142a ju\u017c z wyspy, prze\u0142ykaj\u0105c gorzkie \u0142zy i maj\u0105c tylko nadziej\u0119, \u017ce nigdy przenigdy nie zobaczy ju\u017c tego miejsca.<\/i><\/p>\n Zapad\u0142o d\u0142ugie milczenie, przerywane jedynie odg\u0142osem dogasaj\u0105cego ogniska.<\/p>\n – Je\u017celi ten Lazarus zosta\u0142 zamkni\u0119ty tam na dole kilka dekad temu <\/i>– przerwa\u0142 w ko\u0144cu cisz\u0119 Werner –\u00a0 to co my do cholery tu robimy?<\/i><\/p>\n – Obawiam si\u0119, \u017ce on tam wci\u0105\u017c jest. I czeka \u2013 <\/i>odpowiedzia\u0142a niemal przepraszaj\u0105co Agatha.<\/p>\n – Dum, dum! Dum, dum! – <\/i>Nagle zdali sobie spraw\u0119, \u017ce odg\u0142os b\u0119bn\u00f3w ca\u0142y czas narasta\u0142, podczas gdy ws\u0142uchiwali si\u0119 w opowie\u015b\u0107 kap\u0142anki.<\/p>\n Sigfrieda wbieg\u0142a na mury i z przera\u017ceniem patrzy\u0142a na dziesi\u0105tki pochodni posuwaj\u0105cych si\u0119 po jeziorze w kierunku zamku. Tafla lodu p\u0119ka\u0142a pod ci\u0119\u017carem ma\u0142ych, pokracznych postaci, zsy\u0142aj\u0105c je w lodowat\u0105 to\u0144, lecz by\u0142y ich setki, je\u017celi nie tysi\u0105ce. Wszystkie nie uton\u0105, nie ma takiej mo\u017cliwo\u015bci – pomy\u015bla\u0142a i podnios\u0142a alarm:<\/p>\n – Zielonosk\u00f3rzy! Armia Zielonosk\u00f3rych!<\/i><\/p>\n – Czy ten kamie\u0144 na dole to… – <\/i>Nie zd\u0105\u017cy\u0142 doko\u0144czy\u0107 Sigmund.<\/p>\n – Tak – <\/i>odpowiedzia\u0142a kap\u0142anka wznosz\u0105c g\u0142ow\u0119 ku niebu, na kt\u00f3rym mniejszy z ksi\u0119\u017cyc\u00f3w l\u015bni\u0142 wyj\u0105tkowo jasnym, zielonkawym \u015bwiat\u0142em \u2013 Ukochany Morra. Jego dar dla ludzko\u015bci.<\/i><\/p>\n\n\n